تاریخچه پاپوش و کفش

در هزاره های اول پ.م اولین تمدنی که برای اولینبار از پاپوش استفاده کردند و پابرهنه راه نمیرفتند بابلیان بودند.

بعد از پیروزی پارسیان بر بابلیان پاپوش ها به چکمه های نوک برگشته با ساق بلند تغییر شکل دادند که مخصوص مناطق برفگیر بود.

اولین چکمه های تاریخ بشر توسط همین اقوام طراحی و خلق شد که بعد از اسکان یافتن تبدیل به کفش های بند دار بدون رویه که بوسیله بندهایی تا زیر زانو بسته میشد.

نوعی دیگر از پاپوش در همین دوره که رویه آن با ۳ ردیف بند از سوراخ های مقابل خود رد میشدند و پاشنه هایی از درون تعبیه میشده که شخص میتوانست در آن چیزی بگذارد تا بلندتر بنماید.

اولین نمونه های کفش های بند دار توسط این تمدن طراحی شد.

کمی جلوتر در دوره هخامنشیان به پاپوش های بنددار تا مچ پا تزئینات مروارید و سنگهای قیمتی هم اضافه شد.

در دوره اشکانیان انواع پاپوش با ساق بلند و کوتاه، ساده و بنددار با حتی نیم چکمه رواج داشت.

و در نهایت آنچه که ساسانیان به عنوان پوشش پا داشتند قابل مقایسه است با آنچه که قرن ها بعد در اروپا و غرب به عنوان پاپوش رواج داشته و آن کفشی است بسیار ساده با ساق کوتاه که به تناسب مقام فرد پوشندت با نوار یا سنگهای قیمتی تزئین میشد.

تصاویر بالا نمونه های زیبایی از پاپوش آریایی هاشت که هم‌اکنون نیز ما شاهد طراحی چنین پاپوش هایی به وسیله مدسازان بزرگ دنیا هستیم.