هنر بافندگی از هنرهای اصیل و قدیم ایرانی ، آریایی

هنر بافندگی از هنرهای اصیل و قدیم ایرانی ها و آریایی هاست. اگر به تاریخچه این هنر در ایران رجوع کنیم قدیمی ترین و حتی نخستین پارچه های بافته شده با دست در شهر شوش و در ۶ هزارسال پ.م هستند.

آثار هنری باقی مانده متعدد دلایلی برای اثبات این نظریه است و بیانگر این است که در ایران زودتر از نقاط دیگر با دنیای نساجی و بافندگی آشنا شدند

پارچه های اولیه انسانی از جنس پوست حیوانات و پشم گوسفند بودند که به مرور الیاف کتان هم به مواد اولیه بافت اضافه میشود.

اولین ریسندگی ها و نخ ریسی مربوط به سومریان در هزاره چهارم و سوم پ.م است

۲ آثاربالا نشان میدهد زنان معمولی و اشرافی مشغول بافندگی بودند.

بدین ترتیب به شرح مختصر بین النهرین و آثار باقی مانده از مظاهر آنها در پیش از تاریخ و قبل از مسلط سدن اقوام آریایی پرداختیم.

هنر بافندگی در آریایی ها از مادها شروع میشود. آثار یه یادگار مانده نشان دهنده پیشرفت پارچه بافی در ایران باستان است که به صنعت تبدیل میشود.

در ایران باستان نیز زنان معمولی و زنان اشرافی به هنر بافندگی مشغول بودند که این امکان وجود دارد در دوره هخامنشی کارگاه های بافت ابریشم نیز به عمل آمده باشد.

باورود ابریشم طبیعی از چین بافندگی در دوره ساسانی آخرین بازمانده دوره ایران باستان رونق بسیار پیدا میکند. مرغوبیت بافت های ابریشمی، کتانی، پشمی و پنبه ای در دوره ساسانی نشانگر توجه خاص پادشاهان به این صنعت است. تا آنجا که بسیاری از کشورهای آن زمان که خود دستی در بافتن پارچه داشتند از نقش زیبای پارچه های این دوره تقلید کردند